Görme Engelli Bir Bireyin Anlattıkları: El Feneri Veren Var

 Görme Engelli Bir Bireyin Anlattıkları: El Feneri Veren Var
Okunuyor Görme Engelli Bir Bireyin Anlattıkları: El Feneri Veren Var

Bilecik Vilayet Ulusal Eğitim Müdürlüğü’nde memur olan Yakup, işi nedeniyle İzmir’deki ailesinden farklı ve Bilecik’te yalnız yaşıyor. Her engelli vatandaş üzere gündelik hayatta değerli meselelerle çaba ediyor. 9 yıl evvel görme yetisini kaybettikten sonra devletin, toplumun, teknoloji şirketlerinin görme engellileri gereğince umursamadığını fark etti ve o günden bu güne konuyle ilgili aktivistlik yapıyor.

İlgili İçerikler:

Engellilerin karşılaştıkları meselelerin tahliline ait niyetlerini bizimle paylaştı. Bugün 3 Aralık Dünya Engelliler Günü‘nde bu bahse dikkat çekmek istiyoruz.

Daha evvel Webtekno aracılığıyla teknoloji firmalarına “her şeyi daha erişilebilir kılmaları için” değerli bir davette bulunmuştu.

Daveti birtakım bölümlerce dikkate alınmıştı.

Açıklamalarını kendi ağzından aktarıyoruz: Engelli olmak yalnızca bir uzvunuzun eksikliği değil, çok daha fazlasıdır.

Mesela bir görme engelliyi anlamak için gözünüzü kapatmanızın yetmeyeceği üzere bir işitme engelliyi anlamak için de yalnızca kulağınızı kapatmanız yetmez. Ben bunu söylediğimde birçok insan, “Tabii canım, bunu yaşayan sizsiniz” diyerek büsbütün olumsuz niyetlere giriyor.

Halbuki engelli olmak, eksileriyle ve artılarıyla çok daha fazlasıdır. Dışarıdan bakıldığında rastgele bir pürüzü olmayan bir kişi, ben görme engelli olduğum için, duyu organları bakımından benden üstün görünüyor. Lakin bendeki 4 duyu organı kendi misyonlarını yerine getirmenin yanında görmemin eksikliğini de gidermeye çalıştığı için, ben o bireye nazaran kimi vakit üstün duruma gelebiliyorum. Bu da gösteriyor ki bir engelliyi anlayabilmek için yahut bir engellinin bir muhtaçlığını gidermek için eksik olan uzvuna değil var olan uzvuna hitap etmek gerekiyor.

Bu hususta toplumlarda önemli problemler var. Mesela bir yaşlı amca bana gelip, “Evladım, ver elindeki bastonu, ben taşıyayım; sana yük olmasın” demişti.

Bunun eğitim düzeyiyle falan da alakası yok. Bir mühendis de bana, “Görme engelliler için el feneri üretilse işinizi görür mü?” diye sormuştu. Kendisi göremediği vakit feneri yakıp görüyor, bizi de o denli zannediyor.

Aslında gerek ülkemizde gerek dünyada toplumun çok büyük bir çoğunluğu engelliler konusunda gereğince hassas. Fakat kâfi düzeyde şuur olmadığı için böylesi trajikomik olaylarla karşılaşıyoruz.

Hani bir kelam vardır ya, “nasıl millet olursanız o denli yönetilirsiniz” diye. Bu mevzuda devletler de tıpkı maalesef. Toplumun gözünde engelliler nasılsa devletler de tıpkı.

Toplum, engellileri anlamaya çalışmadan yalnızca düzgün niyetle yardımcı oluyor. Devletler de engellilerle alakalı olarak yalnızca engelli maaşı verince, kimi yerlerde indirimleri hayata geçirip olumlu ayrımcılık yapınca engellilere hizmet ettim sanıyor.

Açıkçası engelliler konusunda gerek toplumun gerek devletin üzerine büyük görevler düşüyor. Her şeyden evvel bizim anlaşılmaya muhtaçlığımız var. Zira herkes bu hayatı dizayn ederken engellileri saf dışı bırakıyor ve sonrasında eklemelerle engelliler için bir şeyler yapmaya çalışıyor. Bu yapılanların da birden fazla, engelliler gereğince anlaşılmadığı için bir işe yaramıyor.

Turizmde otellerin yıldız statülerine engellilerin de dahil edilmesi gerekiyor. Navigasyon uygulamalarına engelli yolu özelliğinin de eklenmesi gerekiyor.

Üretilen teknolojik bir eser engellilere hitap etmediği vakit ilgili kurumlar tarafından o eserin ayıplı mal kapsamına alınması gerekiyor. Daha da değerlisi engellilerle ilgili bir şeyler yapanların ödüllendirilmesi yerine yapmayanların cezalandırılacağı düzeneklerin oluşturulması gerekiyor.

Bütün bunların yanında engellilerle ilgili daha faal siyasetlerin geliştirilmesi için devletler tarafından engellilerin toplumsal yardımlaşma kapsamından çıkartılması gerekiyor. Bizim meselelerimizin ve tahlillerinin tek bir kurum yahut bir bakanlık değil, bütün kurumları ve bütün bakanlıkları koordine edebilecek daha ehil bir makam tarafından ele alınması gerekiyor.

Şayet bu sistemler hayata geçirilirse devletlerin engelliler için ayırdığı bütçenin yarısı ile çok daha verimli işler yapılabilir.

Lakin biz engelliler çoklukla potansiyel dilenci muamelesi gördüğümüz için bu talepler hiç dikkate alınmıyor. Ben şahsen kendisiyle barışık olan bir engelliyim. Mesela daima derim ki görenler ne kadar keyifli ki ben görmüyorum diye üzüleyim. Çoktan aştım kendi meselelerimi.

Sadece beşerler beni anlamadığı vakit engelli olduğumu fark ediyorum. Emin olun bu pürüz görmemekten daha sıkıntı. Hani “asıl pürüz beyinlerde” diyorlar ya, hakikaten asıl pürüzün beyinlerde olmasından ötürü en çok engelliler mağdur oluyor.

Bu Yazı İçin Ne Düşünüyorsun?

Yorum Yap
Giriş Yap
Yazı Ekle